Een werkstuk door Femke Schout, over Wilma met het pikkie

1. Wat is de verloren wastechniek?

Hierbij wordt het te gieten voorwerp allereerst in was gemodelleerd. Vervolgens omgeeft men dit wasmodel met een gietmantel van klei, voorzien van giet- en luchtkanalen. De kleimantel wordt voorzichtig gebakken, waarbij de was smelt en door een gat wegloopt. De zo ontstane holte, in de vorm van het wasmodel, wordt met vloeibaar brons gevuld. Na stolling kan men de gietvorm stukslaan en het bronzen gietstuk, een unicum, uit zijn mantel bevrijden. Deze methode is vooral van nut bij de vervaardiging van voorwerpen van ingewikkeld ontwerp en veel detail.

Bron: google

2. Korte beschrijving

Wat we zien is een beeldje van een figuurtje dat rechtop staat met voor de borst gevouwde armen. In verhouding met het lichaam, heeft het beeldje een groot hoofd, wat verwijst naar wijsheid, een grote neus en ogen. Het figuurtje staat met gespreide benen. Daarnaast heeft het beeldje een piemeltje in erectieve toestand .

3. Bespreking

Mijn kunstwerk is een beeldje met geschiedenis. De keuze voor dit kunstwerk was snel gemaakt omdat het een aandenken is aan mijn overbuurvrouw Wilma Richel die op 9 november 2004 overleed.

Het verhaal begint in Jamaica, waar Eimert en Wilma van 1992 tot 1994 gewoond hebben.
In 1992 koopt Wilma op de lokale markt een houten hanger van een figuurtje met borsten en een gestileerd piemeltje in erectie. Waarschijnlijk is het idee van de figuur waarin man en vrouw één zijn afkomstig van de Arawak Indianen. Een hermafrodiet, die de gelijke rollen tussen man en vrouw weerspiegeld.

Sindsdien droeg Wilma de hanger iedere dag. Eimert en Wilma verhuisden met hun kinderen naar Nederland en Wilma opende hier een galerie en beeldentuin.

Nadat het piemeltje van de hanger afbrak herstelde Dirk Lokum, vriend van de familie het figuurtje. Toen het piemeltje voor de tweede keer afbrak besloot Dirk er dit keer een steviger piemeltje voor te maken. Hij holde het beeldje een klein beetje uit zodat het nieuwe piemeltje beter verankerd zat. Hij maakte nu een veel grotere piemel mét eikel.

Enkele jaren later blijkt Wilma helaas ongeneeslijk ziek. Haar goede vriendin Marijke in den Bosch vraagt haar of ze een aandenken aan haar mag maken, iets reëels. Marijke inspireert zich op de hanger die Wilma al jarenlang dagelijks droeg.
Er ontstaat een discussie over het ontwerp. Zijn die borsten geen armen? Of toch gewoon borsten? Marijke besluit om het beeldje twee armen te geven die voor de borst samenkomen. In September 2004 is het beeld af en laat Marijke het aan Wilma zien. Ze moet lachen bij het zien dat het beeldje geen borsten heeft net als haar hanger, maar armen. Daarop zegt ze: ‘Nu heeft Aardenburg niet alleen “Maria met de inktpot”, maar ook “Wilma met het pikkie”. Nadat ze dat gezegd had besloten ze om het bronzen beeld dan ook maar zo te noemen. Uiteindelijk is het beeld dus getransformeerd in een westers, door mannen gevormd, cultuur beeld. Het piemeltje was in het begin klein, eenvoudig, gestileerd. Nu heeft het beeld een enorme piemel, met grote eikel.

Enkele maanden later overleed Wilma en op haar uitvaart die thuis in haar galerie en beeldentuin plaatsvond, werd het beeldje officieel onthuld. Ook heeft Eimert de hanger met het originele beeldje aan Marijke gegeven die het nu draagt.

Ook is het beeldje opgenomen in het logo van de galeRichel.

4. Persoonlijke appreciatie

Ik vind dat het beeldje een grote emotionele waarde bezit… Het is geen alledaags beeld. Niet standaard. Daarnaast heeft het natuurlijk ook een mooie betekenis… De herinnering aan Wilma.
Eimert vertelde me dat hij het beeldje in eerste instantie een plekje in de beeldentuin wou geven omdat Wilma de beeldentuin en de galerie zelf opgericht heeft en zo altijd in haar eigen tuin zou kunnen zijn. Maar tenslotte heeft hij besloten om het beeldje aan de voorgevel een plaatsje te geven waar het; zoals hij het zelf zegt een “onopvallende opvallende” plaats heeft. Het beeldje hangt naast een zijpilaar zodat wanneer je aan komt lopen je het in eerste instantie niet ziet maar wanneer je het dan passeert, springt het direct in het oog. Het beeldje heeft doorgaans veel bekijks. Wat ik vanuit mijn slaapkamerraam natuurlijk goed kan zien! Ik vind dat Eimert het een goede, onopvallend opvallend goede plaats gegeven heeft. Het beeldje is “thuis” maar daar waar iedereen die er interesse voor heeft, of niet, het kan zien.
Het gebouw is een gewoon woonhuis maar tegelijkertijd een openbare galerij waar eenieder kan genieten van de kunstwerken die zowel binnen als buiten opgesteld staan.

5. Bronnen

Ik heb voor deze opdracht vrijwel geen opzoekingen gedaan in tijdschriften, boeken of dergelijke omdat ik direct al wist welk kunstwerk ik wou voorstellen en daar enkel mijn overbuurman Eimert Branderhorst voor nodig had.

• www.galerichel.com
• www.marijkeindenbosch.nl

Wilma en Eimert Op dit schilderij draagt Wilma de originele hanger	Detailfoto van de originele hanger Aangezien Marijke in den Bosch de originele hanger heeft en zij niet in de buurt woont kon ik geen foto van de hanger maken. Vandaar deze detailfoto. De hanger ziet er natuurlijk nog precies hetzelfde uit als op deze foto.
Zicht op het beeldje "Wilma met het pikkie" vanuit mijn slaapkamerraam